Daantje

Dit is Daantje, een 9 weken oud Frans Bulletje. Sinds een ruime week heeft Daantje geregeld last van braakklachten en vrijwel altijd gaat het hier om braken nadat het hondje gegeten heeft. Als je Daantje goed bekijkt, dan zie je ook dat het hondje voor zijn leeftijd wat aan de kleine kant is. De nieuwe trotse baasjes zijn dan ook bezorgd en we besluiten om wat nadere onderzoeken te doen. Bij jonge hondjes met deze klachten moet je dan altijd denken aan een probleem in de slokdarm (=oesophagus), wat we megaoesophagus noemen. Hierbij is er sprake van een verzakking of verwijding van de slokdarm in de borstholte, waardoor eten en/of drinken niet goed naar de maag wordt getransporteerd, maar blijft hangen in de slokdarm. Dit irriteert en kort na het eten of drinken moet het hondje dan braken en komt alles er weer uit. Gevolg hiervan is dat het jonge dier te weinig voedingsstoffen binnenkrijgt en wat achter blijft in de groei. Bij geringe gevallen is er verder aan het hondje helemaal niets te merken en bij onderzoek helemaal niets te vinden. Wat we dan doen om de diagnose rond te krijgen is een serie rontgenfoto's maken, waarbij we het puppie een contrastvloeistof laten drinken of door het voer gemengd laten opeten. Zo ook bij Daantje. Aangezien hij het probleem voornamelijk na het drinken heeft geven we hem via een spuit bariumpap (zo heet de contrastvloeistof) in via zijn bekkie. Deze contrastvloeistof is voor ons op een rontgenfoto zeer goed te zien, omdat het een spierwitte reflectie geeft op de foto. Daardoor kun je de belijning van de slokdarm goed zien in de borstholte. Normaal is dit een zeer dun lijntje en verdwijnt de vloeistof direkt in de maag, die dan als een grote witte bol te zien is. Bij Daantje zie je op de foto echter heel duidelijk een forse uitbochting onder aan de slokdarm in de borstholte, kort voor het hart. Dit is de zogenaamde megaoesophagus. Nu weten we de oorzaak van de klachten.

Het grootste probleem is dat er eigenlijk geen goede behandeling is voor dit probleem. Er zijn geen medicijnen of operaties die de slokdarm vernauwen en weer normaal laten werken. Wat we proberen te doen is het voer of drinken zo snel mogelijk in de maag te krijgen door de dieren vanaf een verhoging te laten drinken en eten. De zwaartekracht zorgt er dan voor dat het voer snel naar beneden zakt. Hierdoor voorkom je verdere uitrekking van de slokdarm en we hopen dan dat door de groei van de hond de slokdarmfunktie verbeterd. Soms gaat dit perfekt en geneest het dier volkomen, soms echter lukt dit niet en blijft het dier deze klachten houden, of in het ergste geval worden de klachten steeds erger en is het geen leefbare, dierwaardige situatie meer en moeten we het dier laten inslapen. Dat zijn altijd enorm frustrerende zaken, we willen graag wat doen, maar zijn door de ontwikkeling en groei van het dier volkomen machteloos. We hebben daar geen invloed op. Hoe het met Daantje af gaat lopen moet de toekomst uitwijzen. Op dit moment hebben we nog goede hoop dat hij er overheen groeit, aangezien de klachten nog niet al te ernstig zijn en Daantje verder vrolijk is. We zullen zien.

Allergische reaktie

Vorige week kwam er op het spreekuur een meneer met een retriever met een naar probleem. Een probleem dat we eigenlijk voornamelijk in de zomer en het najaar zien, wanneer er veel insecten zijn. De hond kwam binnen met een enorm gezwollen kop : dikke lippen, wangen opgezet en de ogen vrijwel dicht door zwelling van de oogleden. Dit is een karakteristiek beeld van een allergische reaktie. De hond is ergens mee in aanraking gekomen (bepaalde planten, stoffen in huis, schoonmaakmiddelen, etc) of ergens op gebeten (insektensteken zoals bij of wesp) of iets gegeten wat een allergische oorzaak heeft veroorzaakt met deze zwellingen als gevolg. Soms zien we dit ook over het gehele lijf, waarbij de huid volledig gebobbeld is. Gelukkig gaat het eigenlijk altijd over, je kunt wat tegen de zwelling doen en tegen de jeuk, maar het trekt dan over het algemeen binnen een dag ook weer weg. Enigste gevaar is als het keelgebied gaat zwellen, waardoor de luchtpijp wordt dichtgedrukt, dat is uiteraard levensbedreigend. Maar gelukkig zien we dat maar uitermate zelden. Meestal het beeld zoals hier op de foto's te zien is, en dat komt, net als bij dit arme dier, eigenlijk altijd weer goed.

Klein, kleiner, kleinst

Afgelopen week hadden we twee hele kleine hondjes op het spreekuur. Twee mini chihuahua's, en als ik zeg mini, dan bedoel ik ook mini ! De kleinste woog maar 340 gram en was al ruim negen weken oud. Om het gewicht te kunnen bepalen, hebben we het kleinste keukenweegschaaltje dat we hebben gepakt. Eén die we normaal voor hamsters, konijntjes en andere kleine diertjes gebruiken. Het is gewoon een komisch gezicht als je deze kleine hondjes erop ziet zitten. De tweede chihuahua was maar iets zwaarder dan de ander, maar ook deze viel absoluut nog in de categorie heel erg klein. Toch is het leuk om te zien, want hoe klein ze ook zijn, het zijn wel komplete hondjes, die volgens mij denken dat ze net zo groot zijn als een Newfoundlander of Berner Sennen. Fanatiek, druk en stoer doen, het hoort helemaal bij deze mini's. Uitermate grappig ! Grootste probleem is volgens mij het opvoeden van deze kleine hummels, je hebt zo gauw de neiging om veel dingen toe te laten, want ze zijn zo schattig klein tenslotte. Een veel gemaakte denkfout, want ze moeten absoluut normaal opgevoed worden, wil je later niet een paar hele kleine black en deckertjes over houden, wat absoluut niet nodig is, mits je maar consequent blijft.

Hangertje

Afgelopen week komt er een mevrouw met een behoorlijk ziek hondje bij Nicole op het spreekuur. Het diertje is sloom, braakt, eet niet en heeft hoge koorts. Nicole heeft er geen goed gevoel over en besluit om wat uitgebreider onderzoek te doen. Ze maakt van de hond een rontgenfoto, en tot haar grote verbazing en nog veel grotere verrassing van het baasje zit er in de maagregio een metalen plaatje. Het blijkt een hangertje te zijn die mevrouw al heel erg lang kwijt is. Hoe bestaat het dat zo'n klein hondje zo'n ding opeet ? Het heeft geen smaak, slikt niet handig door en erop kauwen lijkt me ook geen pleziertje. In eerste instantie besluit mijn collega om de hond conservatief te behandelen tegen de braakklachten, aangezien we denken dat dit een losstaand probleem is en niets van doen heeft met het hangertje, die er tenslotte al bijna een jaar inzit. Dit blijkt ook te kloppen, want na een paar dagen behandelen is de hond weer vrijwel de oude en goed opgeknapt. Nu wordt er toch nog besloten om de hanger te verwijderen, om problemen in de toekomst te vermijden. Daar kom ik dan om de hoek kijken en samen met onze co-assistente maken we de buik open en zoeken het hangertje. Dat viel nog knap tegen, want het dunne plaatje metaal was ver weggezakt in de maag en lag vrijwel tegen de maagingang aan. Gelukkig was het vrij simpel er uit te krijgen en konden we door een relatief kleine opening in de maag te maken het hangertje te pakken krijgen. Het verbaasd me hierbij dan weer hogelijk dat het dier tijdens het braken dit niet heeft uitgebraakt, of dat het niet verder de darm is ingeschoten. Het zit tenslotte al bijna een jaar in de maag !!! Gelukkig is de ingreep vlot verlopen en kwam de hond snel weer bij uit de narcose. En het hangertje .... dat is weer terug bij de eigenaresse, die na enig poetswerk het nog weer prima aan een kettinkje kan hangen, het goud was amper aangetast en zag er ondanks de inwerking van het agressieve maagzuur nog prima uit.

BHV oefening

Twee weken terug heeft vrijwel ons gehele team met goed gevolg de herhalingscursus BHV (bedrijfshulpverlener) gevolgd. Op de praktijk hebben we de gehele dag cursus gehad van Jos, die de fijne kneepjes heeft herhaald van het reanimeren, EHBO, een ontruimingsoefening en brandjes blussen. Ook werd de gang van de praktijk volledig onder de rook gezet, om zo reeel mogelijk te laten zien hoe weinig zicht er overblijft bij een ernstige brand. Indrukwekkend.

Ik hoop dat we de oefeningen nooit nodig zullen hebben, maar mocht er zich toch een calamiteit voordoen, dan is ons team er op voorbereid !

Blue merle, heel apart

Blue merle is een kleurvariant die je in het algemeen weinig ziet. Bij enkele rassen is de kleur enig tijd populair geweest, zoals bij de Border Collie, maar bij de meeste rassen is er geen blue merle bekend of slecht in heel geringe mate. Het is ook een beetje vreemde kleurslag met een wat nare bijwerking. Van de homozygote blue merles (Jaja, nu wordt het verhaal technisch), dus de zuivere blue merles die beide genen hebben die de kleur blue merle veroorzaken, is een groot deel doof, blind of steriel. En een deel wordt al niet eens levend geboren. Dit zijn 25% van de pups uit een kruising tussen twee heterozygote hondjes (beide dus wel blue merle ouders met slechts één dragend blue-merle gen). Al deze afwijkingen zijn gekoppeld aan het homozygote aspekt. De heterozygote blue merles (dus met een overheersend dominant blue merle gen en een recessief ondergeschikt gen) daarentegen mankeren niets en hebben die mooie aparte verdunde kleur.

Enkele weken terug had ik plotseling twee blue merle chihuahua's in de spreekkamer. En die had ik nog nooit eerder gezien. Wel allerlei andere rassen (zie de teckel op de openingspagina van de website maar eens), maar dit ras nog niet eerdere. Gaaf om te zien ! Als bewijs hier de foto's :

Website bijgewerkt

Na lange tijd rust op onze website is er eindelijk weer wat te beleven. De website is sinds vandaag weer bijgewerkt, de nieuwe medewerkers staan erop (dierenarts Femke en paraveterinair Anja), alle koppelingen zijn weer gemaakt en nieuwe verhalen zijn in de maak. Vol goede moed gaan we het nieuwe jaar tegemoet, nadat de website bijna 9 maanden stil heeft gelegen. Dit had diverse persoonlijke oorzaken, waarover ik hier niet ga uitweiden. Maar ondertussen kriebelt het weer om de boel te gaan bijhouden, en na heel veel verzoeken van diverse mensen heb ik de draad (of pen) weer opgepakt en is hierbij het eerste item van 2010 weer geschreven. Of ik het weer ga combineren met de verhalen van mijn andere hobby, de natuurfotografie, weet ik nog niet. Dat zal ook een beetje afhankelijk zijn van de reakties van mensen hierop en of er wel of niet verzoeken daartoe binnenkomen. Eerst maar eens de diergeneeskundige verhalen uit de praktijk erop zetten, dan zien we wel weer. De eerste foto's zijn van onze nieuwe mensen, boven Anja en onder Femke. Dat ben ik ze nadat ze al ruim een half jaar bij ons werken wel verschuldigd.

Intensive care unit

Sinds twee weken zijn we in het bezit van een splinternieuwe intensive care unit voor kleine dieren. Voor kittens, puppies, cavia's, konijntjes en allerlei andere kleinere dieren. Het is een soort couveuse, waarin we de temperatuur en luchtvochtigheid kunnen regelen, en waarbij we door het aansluiten van een zuurstofconcentrator een milieu kunnen creeeren met vrijwel 100% zuurstoftoediening. Weer een hele aanwinst voor onze spoedpatienten. We maken er dan ook al enthousiast gebruik van. Helaas echter heeft het kleine puppie van 12 weken oud dat hier op de foto staat het niet gered. Het kleine hondje kreeg een ernstige darminfektie, met recidiverend suikertekorten ondanks de suikerinfusen en is tot onze grote spijt na hard vechten voor zijn leventje toch nog overleden. Ons hele team had hiervan enorm de pest in, zo hard voor gevochten en dan toch nog verloren ! Helaas laat de natuur zich niet altijd door ons even goed beinvloeden.

Ingesnoerd

Het was alweer een tijdje geleden dat ik er ééntje gezien had, een ingesnoerd halsbandje. Afgelopen weekenddienst was het echter weer raak. De dierenambulance bracht een heel zielig zwartwit katje binnen. Een jonge kat die het voor elkaar had gekregen om zijn poot door het halsbandje heen te wurmen, waarna het bandje (zo eentje met een elastisch gedeelte erin en blingbling diamantjes) is gaan insnijden door de huid en spieren heen. Hierdoor is er een massieve ontsteking ontstaan, dat vervolgens weer vliegen heeft aangetrokken. En ja hoor, tientallen maden in de wond. Goor ! En de jonge kater uitermate agressief door de pijn van het bandje. Dus eerst de kat maar eens plat gespoten, dan het bandje doorgesneden en voorzichtig verwijderd. Daarna is Jolanda een tien minuten bezig geweest me alle maden te verwijderen, terwijl ik de wond geschoren, gewassen en opgefrist heb. Toen zag het er al stukken beter uit. Pijnstillers erin, antibiotica en wondzalven, en de kat kon weer wakker worden. En was gelijk een heel stuk vriendelijke, kopjes geven, en vreten als een dolle. Helaas was er geen eigenaar bekend en zat er geen chip in, zodat we niet hebben kunnen achterhalen wie de eigenaar is van deze kat. Na enkele dagen is hij naar het asiel gegaan om hier volledig te herstellen en een nieuwe baas te krijgen. Gezien zijn leuke karakter moet dat denk ik niet zo'n probleem zijn. Mocht u de kat herkennen als uw kat, neem dan even kontakt met het asiel op. Vertel ze dan wel even welk kleur het bandje had en wat voor blingbling erop zat, zodat ze zeker weten dat het uw kat is.

Gigantisch !

De boerderijhond Caesar, van de stal waar Marina haar paard heeft staan, werd erg hijgerig en dik. En niet normaal vet dik, maar abnormaal dik in de buikregio. Marina besloot om er maar eens een echo aan te wagen om te kijken wat die dikte veroorzaakte. Meestal is zoiets of vrij vocht in de buik (bijvoorbeeld bij hartproblemen, leverproblemen of eiwitverlies), maar ook een gezwel kan dit veroorzaken. De echo gaf al snel aan dat er iets helemaal fout was bij Caesar, er was een of ander enorm proces zichtbaar met allemaal holtevorming erin. Zeer waarschijnlijk een enorme tumor of cyste. In overleg met de eigenaresse werd besloten om een kijkoperatie uit te voeren. En wat we toen tegenkwamen tart elke beschrijving. Zodra de buik open was kwam er een enorm gezwel in beeld. Zo groot dat de buik vanaf het borstbeen tot naast de penis geheel opengelegd moest worden, anders kon de dikte er niet door. Bij nader onderzoek bleek deze dikte uit te gaan van de milt, een afgeronde milttumor. En er waren geen uitzaaiingen te zien. Dat zag er dan ook zeer gunstig uit, mits we de tumor er in zijn geheel uit zouden kunnen krijgen. En dat is gelukt. Het bleek een 5,7 kg zware milttumor te zijn. En dat op een gewicht van 25 kg dat de hond woog, kortom 20% van zijn lichaamsgewicht werd ingenomen door het gezwel. En Caesar was er eigenlijk niet eens ziek van voor de operatie. Vandaag hebben we Caesar terug gezien op stal en even gekeken hoe het ging. Hij doet het heel erg goed, is al weer aardig vlot en bewaakt het erf al blaffend weer met verve. Niet slecht voor een ruim 12 jaar oude hond !