BHV oefening

Twee weken terug heeft vrijwel ons gehele team met goed gevolg de herhalingscursus BHV (bedrijfshulpverlener) gevolgd. Op de praktijk hebben we de gehele dag cursus gehad van Jos, die de fijne kneepjes heeft herhaald van het reanimeren, EHBO, een ontruimingsoefening en brandjes blussen. Ook werd de gang van de praktijk volledig onder de rook gezet, om zo reeel mogelijk te laten zien hoe weinig zicht er overblijft bij een ernstige brand. Indrukwekkend.

Ik hoop dat we de oefeningen nooit nodig zullen hebben, maar mocht er zich toch een calamiteit voordoen, dan is ons team er op voorbereid !

Blue merle, heel apart

Blue merle is een kleurvariant die je in het algemeen weinig ziet. Bij enkele rassen is de kleur enig tijd populair geweest, zoals bij de Border Collie, maar bij de meeste rassen is er geen blue merle bekend of slecht in heel geringe mate. Het is ook een beetje vreemde kleurslag met een wat nare bijwerking. Van de homozygote blue merles (Jaja, nu wordt het verhaal technisch), dus de zuivere blue merles die beide genen hebben die de kleur blue merle veroorzaken, is een groot deel doof, blind of steriel. En een deel wordt al niet eens levend geboren. Dit zijn 25% van de pups uit een kruising tussen twee heterozygote hondjes (beide dus wel blue merle ouders met slechts één dragend blue-merle gen). Al deze afwijkingen zijn gekoppeld aan het homozygote aspekt. De heterozygote blue merles (dus met een overheersend dominant blue merle gen en een recessief ondergeschikt gen) daarentegen mankeren niets en hebben die mooie aparte verdunde kleur.

Enkele weken terug had ik plotseling twee blue merle chihuahua's in de spreekkamer. En die had ik nog nooit eerder gezien. Wel allerlei andere rassen (zie de teckel op de openingspagina van de website maar eens), maar dit ras nog niet eerdere. Gaaf om te zien ! Als bewijs hier de foto's :

Website bijgewerkt

Na lange tijd rust op onze website is er eindelijk weer wat te beleven. De website is sinds vandaag weer bijgewerkt, de nieuwe medewerkers staan erop (dierenarts Femke en paraveterinair Anja), alle koppelingen zijn weer gemaakt en nieuwe verhalen zijn in de maak. Vol goede moed gaan we het nieuwe jaar tegemoet, nadat de website bijna 9 maanden stil heeft gelegen. Dit had diverse persoonlijke oorzaken, waarover ik hier niet ga uitweiden. Maar ondertussen kriebelt het weer om de boel te gaan bijhouden, en na heel veel verzoeken van diverse mensen heb ik de draad (of pen) weer opgepakt en is hierbij het eerste item van 2010 weer geschreven. Of ik het weer ga combineren met de verhalen van mijn andere hobby, de natuurfotografie, weet ik nog niet. Dat zal ook een beetje afhankelijk zijn van de reakties van mensen hierop en of er wel of niet verzoeken daartoe binnenkomen. Eerst maar eens de diergeneeskundige verhalen uit de praktijk erop zetten, dan zien we wel weer. De eerste foto's zijn van onze nieuwe mensen, boven Anja en onder Femke. Dat ben ik ze nadat ze al ruim een half jaar bij ons werken wel verschuldigd.

Intensive care unit

Sinds twee weken zijn we in het bezit van een splinternieuwe intensive care unit voor kleine dieren. Voor kittens, puppies, cavia's, konijntjes en allerlei andere kleinere dieren. Het is een soort couveuse, waarin we de temperatuur en luchtvochtigheid kunnen regelen, en waarbij we door het aansluiten van een zuurstofconcentrator een milieu kunnen creeeren met vrijwel 100% zuurstoftoediening. Weer een hele aanwinst voor onze spoedpatienten. We maken er dan ook al enthousiast gebruik van. Helaas echter heeft het kleine puppie van 12 weken oud dat hier op de foto staat het niet gered. Het kleine hondje kreeg een ernstige darminfektie, met recidiverend suikertekorten ondanks de suikerinfusen en is tot onze grote spijt na hard vechten voor zijn leventje toch nog overleden. Ons hele team had hiervan enorm de pest in, zo hard voor gevochten en dan toch nog verloren ! Helaas laat de natuur zich niet altijd door ons even goed beinvloeden.

Ingesnoerd

Het was alweer een tijdje geleden dat ik er ééntje gezien had, een ingesnoerd halsbandje. Afgelopen weekenddienst was het echter weer raak. De dierenambulance bracht een heel zielig zwartwit katje binnen. Een jonge kat die het voor elkaar had gekregen om zijn poot door het halsbandje heen te wurmen, waarna het bandje (zo eentje met een elastisch gedeelte erin en blingbling diamantjes) is gaan insnijden door de huid en spieren heen. Hierdoor is er een massieve ontsteking ontstaan, dat vervolgens weer vliegen heeft aangetrokken. En ja hoor, tientallen maden in de wond. Goor ! En de jonge kater uitermate agressief door de pijn van het bandje. Dus eerst de kat maar eens plat gespoten, dan het bandje doorgesneden en voorzichtig verwijderd. Daarna is Jolanda een tien minuten bezig geweest me alle maden te verwijderen, terwijl ik de wond geschoren, gewassen en opgefrist heb. Toen zag het er al stukken beter uit. Pijnstillers erin, antibiotica en wondzalven, en de kat kon weer wakker worden. En was gelijk een heel stuk vriendelijke, kopjes geven, en vreten als een dolle. Helaas was er geen eigenaar bekend en zat er geen chip in, zodat we niet hebben kunnen achterhalen wie de eigenaar is van deze kat. Na enkele dagen is hij naar het asiel gegaan om hier volledig te herstellen en een nieuwe baas te krijgen. Gezien zijn leuke karakter moet dat denk ik niet zo'n probleem zijn. Mocht u de kat herkennen als uw kat, neem dan even kontakt met het asiel op. Vertel ze dan wel even welk kleur het bandje had en wat voor blingbling erop zat, zodat ze zeker weten dat het uw kat is.

Gigantisch !

De boerderijhond Caesar, van de stal waar Marina haar paard heeft staan, werd erg hijgerig en dik. En niet normaal vet dik, maar abnormaal dik in de buikregio. Marina besloot om er maar eens een echo aan te wagen om te kijken wat die dikte veroorzaakte. Meestal is zoiets of vrij vocht in de buik (bijvoorbeeld bij hartproblemen, leverproblemen of eiwitverlies), maar ook een gezwel kan dit veroorzaken. De echo gaf al snel aan dat er iets helemaal fout was bij Caesar, er was een of ander enorm proces zichtbaar met allemaal holtevorming erin. Zeer waarschijnlijk een enorme tumor of cyste. In overleg met de eigenaresse werd besloten om een kijkoperatie uit te voeren. En wat we toen tegenkwamen tart elke beschrijving. Zodra de buik open was kwam er een enorm gezwel in beeld. Zo groot dat de buik vanaf het borstbeen tot naast de penis geheel opengelegd moest worden, anders kon de dikte er niet door. Bij nader onderzoek bleek deze dikte uit te gaan van de milt, een afgeronde milttumor. En er waren geen uitzaaiingen te zien. Dat zag er dan ook zeer gunstig uit, mits we de tumor er in zijn geheel uit zouden kunnen krijgen. En dat is gelukt. Het bleek een 5,7 kg zware milttumor te zijn. En dat op een gewicht van 25 kg dat de hond woog, kortom 20% van zijn lichaamsgewicht werd ingenomen door het gezwel. En Caesar was er eigenlijk niet eens ziek van voor de operatie. Vandaag hebben we Caesar terug gezien op stal en even gekeken hoe het ging. Hij doet het heel erg goed, is al weer aardig vlot en bewaakt het erf al blaffend weer met verve. Niet slecht voor een ruim 12 jaar oude hond !

Pyometra

Afgelopen woensdag kwam er een Golden Retriever in mijn spreekkamer met een enorm smerige achterhand. Allemaal bloederig en vies vocht, waarbij de hond al van verre te ruiken was. Dit gecombineerd met een heel erg dikke buik en de klacht veel drinken en plassen maakt al bijna de diagnose rond. Na een algeheel lichamelijk onderzoek wist ik het zeker, de hond had een gigantishce baarmoederontsteking, een zogenaamde pyometra. En daar is maar één oplossing voor, operatief zo snel mogelijk de baarmoeder verwijderd. En dat is prima gegaan bij deze Golden. De volgende dag (na een nachtje intensief infuusbeleid) was ze weer prima te pas en is terug naar huis gegaan.

Keizersnee

Het mopshondje hier op de foto kreeg tijdens de bevalling problemen, de weeen zetten niet goed door en er werd geen pup geboren. Dus werd besloten tot een keizersnee. En een vlotte keizersnee werd het, zonder complicaties, en met een heel aantal prachtige puppies. Heerlijk geluid, dat gepiep en gekrijs van de pasgeboren pups als ze op zoek willen naar de bar bij moeders.

Beetje vreemd, maar wel lekker

Enkele weken geleden kwam er een meneer aan de balie met een grote Berner Sennenhond, Senna genaamd. Senna was gezellig met een speeltje bezig geweest en besloot op een gegeven moment dat het ding best kon worden opgegeten. En voordat de eigenaar kon ingrijpen was het hap slik en weg. En geen klein ding ! Nee hij had een soort inktvisachtig speeltje opgegeten van wel 25 cm lengte. Je snapt werkelijk niet hoe zo'n hond het weg krijgt ! Nu moest het er echter nog weer uit. Aangezien de eigenaar het had zien gebeuren besloot Jirska om de hond te laten braken, en ver... het ding werd in zijn geheel weer uitgekotst. Probleem opgelost. Althans, het speeltje was eruit, ik denk dat Senna zich nog wel even een uurtje beroerd heeft gevoeld.

Grasaar !

Het nieuwe apparaat bewees vrijwel direkt zijn funktie. Ik kreeg op het spreekuur een mevrouw met twee Cockertjes voor een enting. Zoals gebruikelijk kijken we de hond dan altijd helemaal na alvorens te vaccineren. Het dier moet tenslotte goed gezond zijn, en geregeld vinden we nog een probleem die de eigenaar tot dan nog niet eens had opgemerkt. Zo ook hier, de eigenaresse vroeg of we de oren van de hondjes ook even wilden beijken, omdat ze soms wat klapperden met de kop. Een goede gelegendheid om ons nieuwe apparaat te gebruiken, aangezien je hiermee prachtig in het gehoorkanaal kunt kijken. Zeker bij de zware hangoren van een cocker, die vaak door chronische irritatie ook nog eens vernauwd zijn. Dus de scoop aangezet en de kijker in het oor ingebracht. Prachtig beeld ! Andere oor natuurlijk ook gecontroleerd, en plotseling zien de eigenaresse en ik in de diepte van het oor een vreemde struktuur liggen. Blijkt het toch een grasaartje te zijn ! Achteraf denkt de eigenaresse al terug denkend dat deze al vanaf september aanwezig moet zijn. Ze is er toen in de dienst bij een collega mee geweest, die met een gewone othoscoop (oorkijker) toen niets kon vinden. Maar met dit apparaat waar we veel dieper en beter mee kunnen kijken was het direkt te zien. Nadat we de hond een roesje hadden gegeven konden we met een klein happertje door het werkkanaal van de scoop heen het grasaartje vrij gemakkelijk verwijderen. Een opluchting voor haar hond lijkt me ! En het apparaat had gelijk zijn nut bewezen !