Ingepeperd

Vorig weekend krijg ik in de dienst een teckeltje binnen, bloedend aan alle kanten. Slap hangt het hondje in de arm van zijn baasje en kijkt verdwaasd in het rond. Op mijn vraag wat er is gebeurd komt het volgende verhaal. De hond was samen met de beide andere hondjes even alleen in huis. Normaal geen probleem, maar nu lag er een zakje pepernoten op de tafel. Deze waren vergeten op te ruimen. Waarschijnlijk heeft één van de hondjes het zakje pepernoten van de tafel getrokken en open gekregen. Vervolgens is er een ruzie ontstaan over deze heerlijkheden (voernijd !) met als gevolg dat de oude teckel Lotje door de beide andere hondjes geperforeerd werd. Zo werd zij in huis door de eigenaar aangetroffen en bij mij binnengebracht. Een eerste vlotte onderzoek bracht aan het licht dat er geschat misschien wel honderd bijtgaten in de huid zaten. Wonderbaarlijk genoeg alleen maar perforatiewonden, nergens was een grote scheur in de huid te zien. Uit meerdere gaten was het arme dier nog aan het bloeden, maar omdat het onmogelijk was om exact te zeggen waar dit bloed vandaan kwam kon ik het ook niet gaan afbinden. Besloten werd om een drukverband rond de hals en nek aan te leggen om zo de bloedingen daar te stoppen. Tevens werd de hond aan het infuus gelegd om de aanwezige shock op te heffen en op een verwarmingsmatras gelegd. Shock kan namelijk levensbedreigend zijn en moet zo spoedig mogelijk worden behandeld ! Enkele forse pijnstillers erin, antibiotica erbij en dan is het afwachten geblazen. De eerste uren was het kritiek, de temperatuur daalde nog iets verder en Lotje reageerde amper op zijn omgeving. Maar in de loop van de avond kwam er iets verbetering, de temperatuur steeg langzaam en Lotje keek weer wat bewuster rond. De bloedingen waren gestopt en ik kreeg wat hoop voor Lotje. En inderdaad, in de volgende paar dagen knapt Lotje langzaam op en gaat weer eten en drinken. Nog wel erg pijnlijk, maar ze is een bikkel en ondergaat het gelaten. Na het weekend is ze weer naar huis gegaan en bij de controle later in de week lijkt alles goed te herstellen. Nu maar hopen dat het niet nog eens gebeurd.

Hermafrodiet

Enkele weken geleden kwam er bij Alma een Golden Retriever pup op het spreekuur met een wel heel zeldzaam aangeboren afwijking. Het hondje bleek tweeslachtig te zijn. Een tweeslachtig dier wordt hermafrodiet genoemd. Deze term is afgeleid van de Griekse mythologie, van het verhaal van Hermaphroditus, de vrucht van Hermes en Aphrodite, die mannelijk noch vrouwelijk was maar tezelfdertijd beide geslachten vertegenwoordigde. Bij het puppie was in de vagina opening een duidelijke uitstulping in de vorm van een penis te zien. Een unicum ! Tijdens de aanleg van de geslachtsorganen is er ergens iets niet goed gegaan in de ontwikkeling van het geslachtsorgaan. In oorsprong worden bij het embryo één basis voor een geslachtsorgaan aangelegd, die zich afhankelijk van de chromosomen (XX bij vrouwelijke dieren en XY bij mannelijke dieren) uiteindelijk ontwikkeld tot een vagina opening of een penis. Gaat er in dit traject iets fout, dan worden beide in meer of mindere mate aangelegd, zoals ook bij deze pup het geval is. Het hondje zelf heeft er totaal geen last van, plast normaal (uit welke opening ?) en gedraagt zich als een normale pup. Hoe het inwendig is aangelegd (reu of teef ? ) is volkomen onbekend. Interessant wordt het ook om te zien hoe de pup zich tijdens de groei gaat ontwikkelen. Welk orgaandeel zal het meest uitgroeien en hoe zal het gedrag uiteindelijk zijn ? De toekomst zal het leren, wij zijn in ieder geval heel benieuwd hier naar.

Krantenjongen

In de dienst belt er een mevrouw op met de wat verontrustende mededeling dat ze een hond heeft die zijn bek niet meer open kan doen. Dat is een probleem dat we niet zo vaak horen. Meestal kan de bek wel open maar willen ze het niet, omdat het pijnlijk is. Bijvoorbeeld bij een ontsteking van het kaakgewricht of bij een kaakgewricht dat uit de kom is. Een enkele keer echter kan de bek werkelijk niet open, bijvoorbeeld bij tetanus of bij een bepaalde autoimmuun ziekte waarbij de kauwspieren niet meer werken. En een heel enkele keer kan de bek niet open omdat de hoektanden en kiezen aan elkaar vastgelijmd zitten. Zo ook hier. De hond heeft lopen kauwen op reclamefolders en heeft door het vermengen van speeksel en het gladde reclame papier in zijn mond een soort papiermaché gemaakt, dat langzamerhand steeds meer tussen de tanden gaat zitten en opdroogt. Dan zit plotseling boven en onderkaak aan elkaar en zit alles muurvast ! De bek kan met geen mogelijkheid meer open en er hard steeds meer papiermaché uit. Een ontzettend vervelend probleem, maar ook een potentieel gevaarlijk probleem. Als de hond zou beginnen te braken, dan kan dit braaksel nergens naar toe en er bestaat een groot risico dat de hond stikt in zijn eigen braaksel. Dus ik heb de hond direkt laten komen. Bij deze hond zaten alleen de hoektanden aan elkaar vast gebakken, zowel links als rechts. Gelukkig was het een hele brave oudere hond, die redelijk stil bleef zitten terwijl ik met tandartskrabbertjes en tangetjes heel voorzichtig de lijmmassa tussen de hoektanden vandaan peuter. En als één kant los is en van de andere kant iets af is krijgt hij opeens zijn bek weer open. Nog wat laatste restjes papiermaché slikt hij gauw in. Gelukkig loopt alles op die manier zonder schade goed af.

Paaltje

Met een ernstig bloedende hond zie ik ze aan komen lopen over de parkeerplaats. De hond hangt slap in zijn armen terwijl het bloed van zijn kop afgutst. Bij een snelle eerste controle blijkt er een enorme wond aan de bovenzijde van de neus, oog en schedel aanwezig te zijn. De hond is tijdens het spelen in het park in het donker vol tegen een paaltje aangerend, waarbij deze in de schedel is binnengedrongen. Bij verder onderzoek blijkt het bot van de linker neushelft gebroken te zijn en omhoog gedrukt, de oogkas is kapot, er is enorm veel spierschade aan de linkerzijde van het gezicht en het oog is naar binnen gedrukt door de oogkas heen de neus in. Door het afscheuren van een van de grote bloedvaten is er een enorme bloeding. De hond gedraagt zich tijdens dit onderzoek voorbeeldig. Ondanks het feit dat het wel gruwelijk pijnlijk moet zijn geeft ze geen krimp tijdens het onderzoek en bijt niet eens ! Wonderbaarlijk, ik had het haar gezien de verwondingen niet kwalijk genomen. Wat een super karakter. Gauw wordt de hond onder narcose gebracht en de OK ingereden. Een enorme klus volgt. De botdelen worden met enkele plaatjes weer op de goed plaatse gezet. Vervolgens is er weer vorm gegeven aan de oogkas en is het oog terug gezet, zijn de oogspieren weer aangehecht en is de traanklier weer terug gezet op zijn oorspronkelijke plaats. Dan worden de aangezichtsspieren gehecht waarna tenslotte de huid wordt gesloten. En dan is het afwachten. Afwachten wat er nog werkt, of het oog het nog doet, of dat de hond blind is. Of hij zijn oogleden wel kan bewegen, of de neus niet een enorm probleem wordt, of de lippen wel bewogen kunnen worden en of er niet nog onzichtbare hersenschade is opgetreden. Maar het herstelt allemaal wonderbaarlijk goed en snel. De volgende dag is het al dusdanig goed dat hij naar huis mag met een flinke portie pijnstilling en antibiotica. Bij de eerstvolgende controle is het allemaal nog wel enorm gezwollen maar lijkt het meeste te funktioneren. Het oog heeft visus en kan bewegen. De hond kan goed eten en slikken, en de lippen hangen niet af. En bij iedere volgende controle gaat het beter. Binnenkort gaan we de plaatjes er weer uithalen en nog een kleine correctie doen aan het derde ooglid, dat gedeeltelijk voor het oog zit. Maar voor de rest doet ze het uitstekend, net zo enthousiast en vriendelijk als voor het ongeluk. Wat een superhond !

 

Onverwachts !

Er komt op het spreekuur een mevrouw met Dirk, een jonge hond, bezorgd kijkend. De reden voor de bezorgdheid is al snel zichtbaar. Aan de buitenzijde van de borstkast zit een keiharde, eigrote dikte, die pijnlijk is voor Dirk. Het is een jonge hond van 8 maanden oud, en dan gaan bij dit soort diktes direkt de alarmbellen rinkelen. Er komt namelijk bij honden op deze leeftijd een kankersoort voor die uitgaat van de ribben en het ribkraakbeen. Deze diktes groeien vrij snel en zijn erg pijnlijk, en als je er niet snel genoeg bij bent ook dodelijk. We maken een foto van de borstholte, maar daar is nog geen aantasting van het benige gedeelte van de rib te zien. Het kraakbeen is nog te dun om goed in beeld te krijgen op deze leeftijd en de waarschijnlijkheidsconclusie is dan ook een kraakbenige tumor van de ribwand. Het plan is om de dikte op korte termijn operatief te verwijderen. Zo gezegd zo gedaan. De hond komt voor operatie en we gaan de dikte chirurgisch verwijderen, al dan niet tezamen met een stuk van de ribwand. Nadat de hond onder narcose is en de operatieplaats voorbereid is begin ik voorzichtig met het benaderen van de dikte. Eerst probeer ik uit te zoeken aan hoeveel ribben de dikte vast zit. Het voelt hard aan en ik volg de randen van de dikte. Tot mijn verbazing kom ik op een gegeven moment uit tussen het ribkraakbeen en de dikte, hij blijkt er niet aan vast te zitten. Dat is vreemd, want dat was wel de verwachting. De waarschijnlijkheidsdiagnose ribtumor kan direkt de ijskast in, dat is het niet. Wat dan wel ? Langzaam maak ik de rest van de dikte los en plotseling zie ik een vreemd recht bruin streepje materiaal in de dikte te voorschijn komen. Wat zullen we nu hebben ? Het moet wel een vreemd voorwerp zijn. In eerste instantie denk ik aan een houtsplinter dat van buitenaf onder de huid is terechtgekomen. Tot mijn verrassing komt er steeds meer hout te voorschijn en al snel weten we wat het is. Het is een 15 cm lange sateprikker die vanuit de borstholte naar buiten steekt. Dirk heeft deze opgegeten en vervolgens is de prikker door de maagwand heen gegaan, net langs de lever door het middenrif heen en vervolgens net bij de long langs door de ribwand naar buiten. Een wonder dat er niets essentieels beschadigd is ! De prikker is er al snel uit en de wond kan worden gesloten. Voor de zekerheid laten we nog een drain achter zodat eventueel wondvocht nog weg kan. Jolanda legt een borstverband aan en Dirk kan van tafel naar de recovery. Eind van de middag kan hij naar huis en komt zijn baasje hem helemaal blij weer ophalen. Enkele dagen later komt Dirk als vanouds de praktijk binnen, vrolijk wispelend en weer helemaal de oude. Gelukkig maar !

 

Joekelsgroot

Eind van het middagspreekuur staat er gistermiddag opeens een man met een chow-chow in de wachtkamer. De hond is ziek en niet vooruit te branden. Alma roept hem binnen en begint de ziektegeschiedenis uit te vragen. Al snel blijkt er een sterke verdenking te zijn van een baarmoederontsteking, wat wij in de praktijk een pyo of pyometra noemen. Dat zijn teefjes die over het algemeen enkele weken geleden loops zijn geweest en tijdens deze loopsheid een ontsteking in de baarmoeder hebben binnengekregen. Na de loopsheid sluit de baarmoedermond zich weer en de bacteriën kunnen zich ongeremd gaan vermeerderen. De baarmoeder vult zich dan langzaam met pus en kan enorm groot worden. Aanvankelijk merkt de eigenaar dan nog niet zoveel aan zijn of haar hondje. Pas als de hond wat slomer wordt, opeens veel meer gaat drinken of als er uitvloeiing zichtbaar wordt bij de vagina gaan de alarmbellen rinkelen en komt men op het spreekuur. En dan kan het een echt levensbedreigend spoedgeval zijn. Als de baarmoeder namelijk scheurt door de grote druk van de pussige inhoud, dan komt deze pus vrij in de buikholte, wat onvermijdelijk binnen enkele uren tot de dood gaat leiden. Ook bij deze Chow-chow was dit het risico. Op de door Alma gemaakte röntgenfoto is een enorme baarmoeder te zien, die vrijwel de gehele buikholte opvult. Er is maar één optie, en dat is direct operatief ingrijpen en de baarmoeder verwijderen. Nog tijdens het avondspreekuur wordt hieraan begonnen, samen met Femke opereert Alma de hond. En het blijkt een gigaklus te zijn. De baarmoeder is zo enorm groot dat ze slechts met heel veel moeite uit de buik te krijgen is. Het is uitermate voorzichtig werken, want de wand van de baarmoeder is heel kwetsbaar door de ontsteking en staat onder hoge spanning door de pussige inhoud. Er is dan ook een groot risico dat de baarmoeder alsnog scheurt, met alle gevolgen vandien. Gelukkig zijn mijn dierenartsen uitstekende chirurgen en klaren ze de klus zonder noemenswaardige complicaties. Nog geen twee uur na de ingreep staat de hond ons alweer argwanend achterin het hok aan te kijken. Ze heeft geluk gehad dat haar baas nog tijdig is gekomen. Eén of twee dagen langer zou ze anders niet meer hebben gered. Vanochtend gaat ze alweer vrolijk lopend naar huis.

Bolle wangen ?

Kort geleden kreeg ik een moerasschildpadje op het spreekuur met een klacht die we vrij geregeld zien. Aan beide zijkanten van de kop puilt een gebied uit. Dit zit ter hoogte van de wang, maar dat is het niet. Datgene wat uitpuilt is het binnenste gehoorgang van de schildpad. De schildpad heeft niet zoals wij een oorschelp en heeft alleen maar een binnenoor. Dus waar ons trommelvlies begint, daar vandaan begint het oor van de schildpad. Nu komt het geregeld voor dat dit binnenoor gaat ontsteken. Dit noemen we een otitis media. Er ontstaat dan dikke harde pus in de gehoorgang en dat drukt het trommelvlies naar buiten toe. Dit is uiteraard erg pijnlijk en de schildpad stopt vaak met eten. Oorzaak is vaak vuil zwemwater van het dier. Dus onvoldoende hygiene. De behandeling bestaat uit een kombinatie van antibiotica, het openleggen en leeg halen van de gehoorgang, het water in de bak van de schildpad verversen (en schoon houden !) en de temperatuur van het water tijdelijk wat verhogen. Over het algemeen treedt er dan een snelle genezing op. Op onderstaande foto's zie je de uitpuiling van de gehoorgangen en de hoeveelheid dikke prut die ik eruit gehaald heb.

Open dag !

Op zaterdag 25 augustus houden wij als Dierenkliniek Twente een open dag. We bestaan deze maand 15 jaar en dat willen we vieren. U bent bij deze dan ook allemaal van harte uitgenodigd om op deze dag eens een kijkje achter de schermen te komen nemen. U krijgt nu de kans om in onze geavanceerde operatiekamer te kijken, een demonstratie echo mee te maken, digitale rontgenfoto's te bekijken, de opname ruimtes van hond, kat en knaagdieren te bezoeken en een kijkje te nemen op de kraampjesmarkt. Ook zijn er enkele demonstraties gepland, onder andere van de hondenbrigade van de politie. Voor de kinderen is er een springkussen aanwezig. Het gaat een uitermate gezellige dag worden ! Kom dus allemaal en vertel al uw kennissen en vrienden over onze open dag. Hou onze website en facebook pagina in de gaten voor het laatste nieuws en ... meldt u zich alvast aan via de website ?

Nieuwe website online

Met ingang van 13 juli is onze nieuwe website online. De site heeft een fris en nieuw uiterlijk gekregen en is hierdoor een stuk overzichtelijker geworden. Langzamerhand zullen alle verschillende rubrieken gevuld gaan worden en komt er steeds meer informatie op te staan. Ik hoop dat u geregeld terug zult komen op onze site.

Gigantisch

In de 16 jaar dat ik nu dierenarts ben heb ik al vele baarmoederontstekingen gezien en geopereerd. Een voorzichtige schatting komt uit op denk ik een dikke 300 zogenaamde pyometra operaties. Dit zijn ingrepen waarbij de baarmoeder ontstoken is en als een grote zak vol met pus in de buik ligt. Het zijn risicovolle operaties, want als de baarmoeder voor of tijdens de ingreep scheurt dan komt alle pus vrij in de buikholte, met een buikvliesontsteking als gevolg. Als hier niet adequaat wordt ingegrepen dan sterven deze dieren over het algemeen binnen enkele uren op een ellendige en pijnlijke manier. Gelukkig is een baarmoeder enorm flexibel en gebeurt dit niet zo heel gauw. De meeste honden en katten die wij met deze aandoening op het spreekuur krijgen hebben als klacht dat ze heel veel drinken en plassen en soms een etterige uitvloeiing uit de vagina hebben. Meestal treedt dit bij honden enkele weken na de loopsheid op. De verdere diagnose doen we door of een röntgenfoto te maken, waarop we de baarmoeder als een grote witte vlek zien liggen, of door een echo te maken om zo de ontstoken baarmoeder in beeld te krijgen. Aansluitend wordt het dier geopereerd en verwijderen we de baarmoeder met de eierstokken. Nu kwam er twee weken geleden een klein poesje op het spreekuur met als klacht dat ze een dikke buik had gekregen de laatste tijd. Verder had het diertje geen klachten. Tana, zoals ze heet, werd verder onderzocht en bij afvoelen van de buik was er een zachte inhoud te voelen. Er werd een röntgenfoto gemaakt en hier was een enorme grijze vlek te zien die vrijwel de gehele buik opvulde.

De vlek was echter zo groot dat het ons niet geheel duidelijk was of het nu wel of niet een baarmoederontsteking was of dat er misschien een tumor in de buik aanwezig was. Zeker ook gezien het feit dat de Tana niet ziek was en niet veel dronk. Ook was er geen uitvloeiing vaginaal. Dan maar de echo erop. Echter ook hier een onduidelijk beeld met erg veel massa's en vocht en wat vrij vocht in de buikholte. Kortom we waren niet zeker van onze zaak of het nu wel of niet een pyometra (baarmoederontsteking) was. Duidelijk genoeg echter om tot een spoedoperatie te besluiten en te kijken wat we tegenkwamen en indien mogelijk dit te verhelpen. Dus Tana gaat dezelfde dag nog op de OK tafel en tot mijn grote verbazing zie ik een gigantische baarmoeder liggen, die zo ongeveer de gehele buikholte opvult. Wonderbaarlijk dat dit dier geen klachten had en niet doodziek was. En een enorme mazzel dat de baarmoeder nog niet gescheurd was, want dat had maar zo kunnen gebeuren. Heel voorzichtig heb ik de baarmoeder verwijderd en gelukkig verliep alles zonder complicaties. Nadien hebben we de baarmoeder gewogen : een totaal gewicht van 700 gram. En dat terwijl Tana zelf voor de OK maar 3,9 kg woog (dus inclusief de baarmoeder). Oftewel ruim 1/6e deel van haar lichaamsgewicht bestond uit ontstoken weefsel en pus ! Ik heb het bij een poes nog niet eerder zo erg gezien ! Eergisteren was ze bij mij op controle en het gaat prima. Nu achteraf blijkt toch wel dat ze veel vlotter is en een betere eetlust heeft dan voor de ingreep. Kan ook bijna niet anders lijkt me.

Schande !!

Woest kan ik er van worden. Afgelopen week komt de dierenpolitie bij ons op de praktijk met vier in beslag genomen hondjes. Vier verwaarloosde hondjes. En met verwaarloosd bedoel ik sterk verwaarloosd. Zo sterk verwaarloosd heb ik ze zelden gezien ! De vacht was over het gehele lichaam in een grote klit gedraaid en volledig vervuild door ontlasting en urine. Daarnaast waren alle hondjes broodmager. Werkelijk schunnig ! Besloten werd om de hondje een voor een onder narcose te brengen en de vacht er voorzichtig af te scheren en knippen. Zonder narcose zou dit veel te pijnlijk zijn. Na ruim 2 uur intensief bezig te zijn geweest met 2 dierenartsen en 2 assistentes waren de hondjes weer fatsoenlijk toonbaar. In totaal is er 3,5 kg vacht afgekomen op een totaal gewicht van amper 20 kg voor alle hondjes samen. Op de foto's is goed te zien hoe erg de hondjes er aan toe waren. Gelukkig zijn de hondjes nog te redden en zal het uiteindelijk nog goed met ze komen. Voor wat betreft de eigenaar van deze hondjes : daar heb ik geen goed woord voor over. Als je de honden niet wil verzorgen zorg dan voor een goed herplaats-adres of doe ze naar het asiel. Maar laat ze niet zo verwaarlozen zoals deze dieren. Deze eigenaar zou nooit geen dieren meer mogen houden en mag wat mij betreft een forse straf opgelegd krijgen door de  rechter. Maar helaas, daar ga ik verder niet over. Voor deze vier dieren is de kerst in ieder geval goed.

Knikker

Enkele weken geleden komt er bij Hendrik aan het eind van de middag op het spreekuur een hond binnen met heftig braken als klacht.De hond ziet er ook ziek uit en is maar weinig vlot. Het blijkt dat hij al enkele dagen niet helemaal de oude is, maar dat de situatie nu plots wel snel verslechterd. Bij onderzoek is de buik gevoelig en is er een kleine, harde dikte te voelen. Er wordt door Hendrik een ronde dikte gevoeld. Er wordt een rontgenfoto van de buik gemaakt en er lijkt een dikte in de darm aanwezig te zijn. Een rond vreemd voorwerp dat de passage in het darmkanaal belemmerd. De enigste optie op dit moment is om de hond open te maken en te kijken wat het is en dit te verwijderen. Dus aansluitend aan het avondspreekuur wordt de hond met spoed nog diezelfde dag door ons geopereerd. Na het voorbereiden en wassen van de huid maken we de buik open en zoeken de dikte. Deze is relatief snel gevonden en er blijkt inderdaad een ronde dikte klem te zijn gelopen in het laatste deel van de dunne darm. Gelukkig is de darm nog niet afgestorven en hoeven we geen stuk darm te verwijderen. We kunnen volstaan met het openen van de darm en het voorwerp eruit te halen. Dan is het altijd even spannend, wat komt eruit ? Hier blijkt een grote knikker de boosdoener van de klachten. Een zogenaamde bonk. Nota bene een knikker van de spaaraktie van een van de supermarkten een half jaar geleden. Dan wordt de darm gesloten en de buikspieren gehecht. De hond is vlot wakker en de volgende dag kan hij al naar huis. Bij de controle blijkt hij het nu weer heel goed te doen en eet weer met smaak zijn brokken op. Gelukkig heeft hij er, behalve zijn misschien wat gekrenkte trots, niets aan over gehouden.

Grasspriet

Vanochtend kwam er een poes binnen met als klachten dat hij aan het kokhalzen en niezen was en erg veel last van iets in zijn keel leek te hebben. Bij dat verhaal moet je bij poezen die  buiten komen direkt denken aan de mogelijkheid dat er een  grasspriet achter in de keel zit. Beter gezegd : achter in de neus zit. Deze katten eten grassprieten op als ze wat last van de maag hebben en om braken op te wekken als ze last van een haarbal hebben. Soms echter gaat het doorslikken van de spriet niet goed en komt de grasspriet achter in de neusingang terecht. Langzaam "kruipt" deze spriet dan naar voren toe de neusgang in met de bovenvermelde klachten als gevolg. Om zo'n spriet te verwijderen moet de kat onder narcose gebracht worden, waarna we met een klein tangetje en soms door gebruik te maken van een spiegeltje achter in de neus de grasspriet kunnen pakken en voorzichtig kunnen verwijderen. Oppassen dat de spriet niet knapt, want dan hebben we een probleem en moet er een scopie volgen om de restanten  te zoeken en te verwijderen. Gelukkig ging alles hier goed en kwam de spriet er in zijn geheel uit. Met een totale lengte van maar liefst 12 cm ! Geen wonder dat het dier hier veel last van heeft. En helaas, hij leert er niets van en zal morgen rustig op de volgende grasspriet gaan zitten kauwen. Oppassen dus voor de eigenaar. Op de onderstaande foto zie je helemaal achterin de keel heel klein een groen stukje van de grasspriet zitten. De rest ligt dus achterin de neus en is zo niet te zien.

Vies en gevaarlijk

Eén van de problemen bij hond en kat die we dagelijks zien zijn gebitsproblemen. Bij bijna 70 % van de dieren die we in de bek kijken is een afwijking of probleem aan het gebit te zien. Hierbij komt tandplaque en tandsteen wel het meeste voor. Dit ontstaat doordat de tanden en kiezen van dieren niet dagelijks gepoetst worden. Hierdoor blijven er voerresten achter tussen de kiezen en deze voerresten gaan uiteindelijk over in aanslag en steenvorming op de tand en kieselementen. Soms is dit heel gering en kunnen we volstaan met het verwijderen van de stukjes tandsteen met een klein soort krabbertje. Vaak echter is het enorm veel tandsteen en kunnen we het op die manier niet meer schoon krijgen. Om nog maar niet te spreken van de enorme stank die soms uit het bekkie komt. Soms zelfs zo erg dat de gehele kamer er binnen de kortste keren naar ruikt. Dan is het plan van aanpak om de dieren onder narcose te brengen en vervolgens professioneel met ultrasone trilapparaten en andere tandartsapparatuur het gebit goed schoon te maken en te polijsten, zodat het weer een tijdlang lekker fris is in het bekkie. Daarnaast kijken we dan altijd of er geen losse elementen aanwezig zijn, of er geen gebroken elementen zijn en of er geen aanwijzingen voor ontsteking in de bek zitten. Met name dat laatste is gevaarlijk, want vanuit ontstekingen van het tandvlees kan er met de bloedbaan mee een infektie ontstaan van onder andere de hartkleppen. En dat is uiteraard wel een heel erg ernstige situatie. Persoonlijk ben ik er van overtuigd dat een groot gedeelte van de ruisjes die wij op het hart horen bij honden hun oorsprong vinden in een matige gebitsverzorging. Door de ontsteking van de hartkleppen raken deze misvormd en sluiten niet meer goed met allerlei complicaties als gevolg. Om dat nu te voorkomen is het verstandig om het gebit van uw huisdier regelmatig te poetsen met een dierentandpasta, of als dat niet lukt omdat ze niet mee willen werken, het gebit door ons eens te laten controleren (bijvoorbeeld tijdens de vaccinatie) of er missschien problemen aanwezig zijn zodat wij deze kunnen verhelpen. Het is tenslotte belangrijk voor de gezondheid van uw dier !

Tumor !

Enkele weken geleden komt er een familie bij mij op het spreekuur met een oud hondje, die ik al jaren lang onder behandeling heb. Hij had problemen met eten en er was aan de zijkant in zijn bek een grote dikte te zien. Goed in de bek kijken wou eigenlijk niet en we besloten in overleg om onder narcose te kijken of we de dikte kunnen verwijderen dan wel kunnen verkleinen, zodat het hondje weer kan eten. Als we hem dan onder narcose hebben en de bek goed kunnen openen en inspecteren, dan schrik ik me rot. De dikte loopt tussen de kiezen door richting het gehemelte en groeit hier een heel eind in door ! Dat ziet er heel slecht uit en ik kan niet het gehele gehemelte verwijderen. Het dier moet uiteraard wel een goed leven kunnen leiden en moet goed kunnen eten. Na telefonisch overleg besluiten we om zoveel mogelijk van de dikte te verwijderen en dit op te sturen naar de patholoog, zodat deze kan bepalen wat voor type gezwel het is en afhankelijk van deze uitslag te bekijken of er nog een behandeling met chemotherapie of bestraling kan worden ingesteld. Dat is iets wat we bij ons in de praktijk niet doen, maar er zijn een aantal dierenartsen in Nederland die zich hierin gespecialiseerd hebben en die hier wel goede mogelijkheden voor hebben. Vlak bij ons zit de praktijk van Mevr. van de Brande in Haaksbergen, die hier ook bij aangesloten is (Diergeneeskundige Kanker Centra) en veel met chemotherapie werkt. Nadat de uitslag van de patholoog terug is zijn de baasjes van Sunny dan ook naar haar toegegaan met de vraag of er nog iets mogelijk is. Het blijkt nu dat er helaas geen chemotherapie kan worden gegeven voor dit type tumor, maar dat er nog wel een mogelijkheid is om de tumor te bestralen en zo in ieder geval te verkleinen en te remmen in zijn groei, en misschien als het erg goed aanslaat ook nog kan genezen. Maar dat blijft afwachten. De hond wordt nu binnenkort hiervoor behandeld bij een gespecialiseerde praktijk in het zuiden van het land. Ik hoop van harte dat Sunny er goed op reageerd en nog een goed dierwaardig bestaan heeft. Het is hem en zijn baasjes van harte gegund en we leven met ze mee.

Kiespijn

Eén van de problemen die we in de praktijk heel veel tegenkomen zijn gebitsproblemen. Dat kan varieren van een eenvoudig iets als tandsteenvorming  tot een uitermate gecompliceerd probleem met veel ontsteking en aantasting van vele elementen. Oorzaak van al deze klachten is echter over het algemeen een slechte verzorging van het gebit van de huisdieren, zowel hond als kat. In tegenstelling tot mensen, die toch minimaal 1x daags alle kiezen en tanden poetsen doen de huisdieren dit uiteraard niet. Willen we zelf wat aan  gebitsonderhoud bij de hond of kat doen dan kan dat eigenlijk alleen maar door zelf de kiezen en tanden van het dier te gaan poetsen. En dat gaat bij sommige dieren heel erg goed, maar er zijn er ook velen die dit gewwoonweg niet toelaten en beginnen te bijten. Hetzij in de tandenborstel, hetzij in de vasthoudende vingers, wat natuurlijk een stuk minder plezierig is. Ander mogelijkheden van gebitsverzorging zijn het geven van speciale kauwstaafjes of speciaal dieetvoeding die het gebit mechanisch reinigen. Dit doet wel degelijk wat aan het reinigen van het gebit, maar op langere termijn gezien is dit lang niet zo effektief als het poetsen van het gebit en het zal tandsteenvorming dan ook nooit helemaal kunnen voorkomen. Ook zijn er nog diverse mondwaters op de markt met xylitol erin (zelfde stof als in de kauwgum zit) die ook reinigend en licht desinfecterend zouden werken. Ook hiervoor geldt dat het wel wat van de vieze geur uit de bek weghaalt, maar de oorzaak zijnde tandplaque en tandsteen niet volledig kan voorkomen. Als er op een gegeven moment veel tandsteen op de elementen aanwezig is dan moeten we dat aktief gaan verwijderen, en dat zal onder narcose moeten gebeuren. We doen dat deels met de hand en deels met een speciaal ultrasoon trilapparaatje wat het tandsteen van de elementen aftrilt. Na de behandeling maken we het element met een speciale polijspasta nog even weer mooi glad en dan kan de hond of kat er wel weer een tijdje tegen. Echter het tandsteen zal ter zijner tijd altijd terugkomen, hoe netjes het ook wordt schoongemaakt. Soms is het schoonmaken niet voldoende. Zoals bijvoorbeeld bij de kat en de hond op bijgevoegde foto's. Hier is het tandvlees al ver teruggedrongen door het tandsteen en als extra complicatie zijn er kieswortels gaan ontsteken. Hierdoor gaan de kiezen los zitten en dan rest ons nog slechts één mogelijkheid, alle aangetaste kiezen moeten worden getrokken. Gelukkig kan zowel hond als kat prima de kiezen missen. Veel dieren kauwen al helemaal niet op het eten en diegenen die dat wel doen zullen zich prima redden. Doordat de pijn weg is eten de meesten zelfs veel beter zonder de kiezen dan met de pijnlijke kiezen. Ook bij de kat en de hond op deze foto's zijn er elementen getrokken en ook hier verwacht ik dat ze snel herstellen en weer goed eten. We zullen zien ! Wil je wat meer informatie over gebitsproblemen en verzorging hebben kijk dan ook eens op onze website. Daar worden meerdere onderwerpen uitgebreid behandeld.

Brugvorming

Gisteren kreeg ik de cavia Flippie bij mij in het spreekuur. Flippie staat bekend om recidiverende klachten van het gebit, waarbij er haken op de kiezen ontstaan die vervolgens in de tong of de wang prikken. En dat doet zeer, dus stopt Flippie dan met eten. Nu had hij echter nog niet van die specifieke klachten, hij at nog wel, maar het ging volgens de eigenaresse toch wat moeilijker dan anders. Bij onderzoek is er in eerste instantie lichamelijk niets te vinden en ik besluit om met een korte scoop (een camera waarmee je ergens in kunt kijken) in het bekkie te kijken. Direkt bij binnenkomst was het probleem al duidelijk. Er is een brugvorming ontstaan van de voorste kiezen over de tong heen. Hierdoor kan de cavia niet goed meer slikken en gaat het eten langzamer en moeizamer. Dus dat had de eigenaresse goed gezien. Wat mij een beetje verbaasde is dat het diertje niet aan het kwijlen was. Dat zien we vaak bij dit soort klachten. We besluiten om morgen onder narcose het gebit bij te gaan werken, en dat heb ik net een uurtje geleden gedaan. De kiezen zijn bijgeslepen en de stand ten opzichte van de bovenkiezen weer zo goed mogelijk gecorrigeerd. En deze keer inderdaad geen haken op de kiezen. Na met het tandartsapparaat een tijdje bezig te zijn geweest is alles nu weer netjes en terwijl ik dit verhaaltje schrijf ligt Flippie lekker warm en met extra zuurstoftoediening in de couveuse bij te komen van de narcose. Kan hij straks weer lekker eten en het weer goed weg slikken.

Moeilijk plassen

Op het spreekuur komt een mevrouw binnen met een klein hondje. Normaal gesproken een fel baasje, nu echter aardig tam. Hij heeft problemen met plassen en de vraag is waar dit vandaan komt. Teddy, zoals het hondje heet, wordt opgenomen voor urine en bloedonderzoek en we maken foto's van de blaas. En hieruit blijkt eigenlijk direkt al hoe het kan dat hij zo moeilijk plast. Hij zit werkelijk helemaal vol met gigantische blaasstenen. Op de onderstaande rontgenfoto zijn ze heel duidelijk te zien als grote witte vlekken in de blaas. Er is echter een behoorlijk complicerende faktor. Zijn nieren blijken slecht te werken. Dat komt doordat de nieren al lange tijd de urine slecht naar de blaas kwijt kunnen en daardoor een stuwing en storing van de funktie krijgen. Daar komt bij dat Teddy nogal wat overgewicht heeft, wat de ingreep om de stenen te verwijderen ook nog eens riskanter maakt. Maar aangezien we niet zoveel keus hebben moet er toch geopereerd worden. We besluiten om Teddy eerst eens 24 uur aan het infuus te doen om zo de nierfunktie te verbeteren. Dat lukt gelukkig erg goed en de volgende dag brengen we Teddy onder narcose en gaan we de blaas openmaken. En dan zie je pas goed hoe giga veel stenen er in de blaas aanwezig zijn. De grootsten zijn vergelijkbaar met forse kiezelstenen. Daarnaast zitten er tientallen kleinere stenen in. Het is verbazingwekkend dat teddy niet veel meer en eerder last heeft gehad van dit probleem. Na een tiental minuten lepelen en spoelen hebben we de blaas en de plasbuis leeg van stenen en steengruis en kan de blaas en buik gesloten worden. Prognose is volledig afhankelijk van het herstel van de nierfunktie. En tot onze vreugde gaat dit super. Binnen een dag is de nierfunktie weer vrijwel normaal. Er is dus geen permanente schade opgetreden aan de nieren. Nu maar hopen dat de stenen niet opnieuw gevormd worden. Gedeeltelijk kun je hier preventief wat aan doen door de hond een speciaal dieet te geven dat de vorming van stenen tegen gaat. En ook het overgewocht blijkt een grote faktor te zijn in de vorming van blaasstenen. Dus ook hier valt een flinke winst te behalen door Teddy goed te laten afvallen. Moeilijk, maar wel te doen. We zullen zien wat de toekomst brengt, op dit moment gaat het in ieder geval hartstikke goed.

Boris met de oordoppen

Boris is een jonge fret van 7 maanden oud en zoals het een jonge fret betaamt stiknieuwsgierig. Hij komt een paar weken terug bij ons op het spreekuur met als klacht dat hij slecht eet en braakklachten heeft. Ook is hij veel slomer dan anders.  In eerste instantie kunnen we eigenlijk niet zoveel bij hem vinden en gaan we er vanuit dat er een maagdarmontsteking of irritatie aanwezig is. Hiervoor wordt een behandeling ingesteld met daarbij het uitdrukkelijke verzoek dat de eigenaar goed op moet letten dat de klachten vlot verdwijnen en anders terug moet komen. En dat gebeurd, nog maar een paar dagen later staat Boris weer op tafel bij Frauke met dezelfde klachten. Ondanks de anti-braak middelen blijft het dier misselijk en overgeven. Dat klopt niet, dus doet Frauke verder onderzoek. Ze maakt een nieuwe rontgenfoto en ziet dan tot haar verbazing in de maagregio twee vreemde rechthoekige voorwerpjes liggen. Zou Boris dan toch iets hebben opgegeten ? Besloten wordt om hem onder narcose te brengen en een kijkoperatie uit te gaan voeren. Zodra Boris onder narcose is is de buikspanning weg en kun je veel beter voelen. Na zorgvuldig afvoelen van de buik voelt Frauke ook twee vreemde diktes liggen. Er zit inderdaad wat in zijn maag ! Dus gaat Boris de OK in en wordt de buik geopend. In de maag zijn twee diktes te voelen en na openen van de maag blijken er twee oordopjes in te zitten. Die had hij gevonden en opgegeten en dat gaf de chronische braakklachten. Gelukkig is dit goed op te lossen door deze ingreep. Na het sluiten van de maag en de buik wordt Boris dan ook al vrij vlot wakker en enkele dagen later is hij helemaal de oude. Bij de controle is hij net zo ondeugend als vroeger. Helemaal prima natuurlijk !

Groot ... heel groot !

Maandagavond eind van de dag, laatste patient uiteraard, een ziek dier bij Nicole op het spreekuur. Sloom, niet willen eten, misselijk en door de achterbenen zakken. Laika is duidelijk ernstig ziek. Nader onderzoek wordt het vermoeden van Nicole bevestigd, op de rontgenfoto is een enorm grote baarmoeder te zien. Diagnose is dus duidelijk : een afgesloten baarmoederontsteking. En dus levensbedreigend. Knapt de wand van de baarmoeder dan komt de pus vrij in de buikholte en is de hond binnen enkele uren dood. we hebben dus geen andere keus dan direkt te opereren. Mijn huisbezoek wordt verplaatst en samen met de coassistent ga ik de OK in om Laika te opereren. Dan blijkt tijdens de OK hoe gigantisch groot de baarmoeder is, helemaal vol met pus en met cystes langs de wand van de baarmoeder. Die aandoening heet cysteuze endometrium hyperplasie (CEH). In dit geval is de juiste therapie om alles weg te halen, dus de eierstokken en de baarmoeder. Dat hebben we dan ook gedaan en gelukkig waren we er nog op tijd bij. Laika heeft nog een nacht bij ons in de opname aan het infuus gelegen en was de volgende ochtend al stukken vlotter. Eind van de dag is ze naar huis gegaan en kan ze thuis verder herstellen van de operatie. Gelukkig met een zeer goede prognose.